برو اي عشق ميازارم بيش از تو بيزارو واز كرده خويش

من كجا اين همه رسواييها ؟ دل ديوانه وشيدايها

من كجا اين همه اندوه كجا؟‌ غم سنگين چنان كوه كجا؟

شب طولاني وبيداري ها تب سوزنده وبيماري ها

ديده ي شادي من كور نبود خنده از روي لبم دور نبود

من پرستو ي بهاران بودم عالمي روح ودل وجان نبود

تا تو اي عشق به دل جا كردي سينه را خانه غم ها كردي

سوختي بال وپر وجانم را آرزوهاي فراوانم را

ميگريزم ز تو اي افسونگر دست برادر از اين دل بگير

دل ديوانه من خانه ي رسواي نيست غم من نيز تماشايي نيست

كودك مكتب تو جانم سوخت اتشي بود كه ايمانم سوخت

عشق من گرم دل جانش كرد شعر من رخنه به ايمانش كرد

چشمم آموخت با او مستي را پا نهادم به سر هستي را

بافت با تار اميدم پودش برد از ياد نبود وبودش

اشك شب گشتم آبش دادم سنبلش كردم وتابش دادم

 آنچه در جان ودلم بود صفا ريختم در دل جانش زوفا

زانكه شب تا سحر بيدار است از پريشاني دل بيمار است

عهد پيمان همه ازياد ببرد دفتر عشق مرا باد ببرد